Vcr_TimeMachine

Avro gids promo
Datum van opname: 09-08-1985
Bron: Pal vcc

RTL Television reclame blok
Datum van opname: 07-11-1998
Bron: Pal vhs

Meer op mijn bitchute channel:
https://www.bitchute.com/channel/8qN9pDNatwKv/

Sony Demonstratie cassette 1980?

Tik tak 1982

Sony cmd 2000 ad
Datum van opname: 08-11-1998
Bron: Pal vhs

Jvc mini dv ad
Datum van opname: 09-12-2002
Bron: pal vhs

RTL Television reclame blok
Datum van opname: 07-11-1998
Bron: Pal vhs

Nintendo Mario Paint ad
Datum van opname: 20-03-1993
Bron: Pal vhs

Gevonden tijdens het opsnorren en repareren van de Amiga collectie.
Amiga 500 Oktalyzer Grundlagen demo song
Jaar: Pak em beet 1989
Bron: Amiga 500 (1 meg)

Audi TT ad
Datum van opname: 1998
Bron: Pal vhs

Sonneveld over Sonneveld

https://nl.wikipedia.org/wiki/Wim_Sonneveld

Wim Sonneveld

Willem (Wim) Sonneveld (Utrecht, 28 juni 1917 – Amsterdam, 8 maart 1974) was een Nederlands cabaretier, zanger en acteur. Hij wordt als een van de "Grote Drie van het Nederlandse cabaret" van na de Tweede Wereldoorlog beschouwd, samen met Toon Hermans en Wim Kan.

Biografie
Wim Sonneveld werd geboren in Utrecht als zoon van kruidenier Gerrit Sonneveld en Geertruida van den Berg. In 1922 verloor hij op zeer jonge leeftijd zijn moeder. Na een schooltijd waarin hij steeds de kwibus uithing had hij een aantal weinig succesvolle baantjes.

In 1932 ging hij zingen bij de amateurzanggroep de Keep Smiling Singers, waarna hij in 1934 met Fons Goossens een duo vormde en optrad bij jubilerende verenigingen en instellingen. Later dat jaar ontmoette hij Huub Janssen, met wie hij, na een reis door Frankrijk in 1936, in Amsterdam ging wonen, eerst op de Westermarkt, later op de Prinsengracht. In datzelfde jaar werd hij secretaris-administrateur bij Louis Davids, waar hij tevens kleine rolletjes mocht spelen en chansons kon zingen. In diezelfde periode trad hij op met zijn eigen gezelschap De Rarekiek, waar zijn vriend Huub aan meewerkte. Sonneveld zong in het Frankrijk van 1937 in cabarets van Suzy Solidor en Agnes Capri.

Na de oorlogsverklaring van 1939 keerde hij naar Nederland terug, waar hij toneelrollen had en in de revue van Louis Bouwmeester jr. speelde. In 1940 trad hij op bij het Theater der Prominenten en speelde bij De Sprookjesspelers van Abraham van der Vies. Hier ontmoette hij onder andere Conny Stuart. In 1943 vormde hij zijn eigen gezelschap, waarvan onder anderen Stuart, Lia Dorana, Albert Mol, Joop Doderer, Hetty Blok en Emmy Arbous deel uitmaakten.

Zijn gezelschap, 'Cabaret Wim Sonneveld' bestond tot 1959. Daarna speelde Sonneveld drie jaar lang de hoofdrol van Professor Higgins in de musical My Fair Lady. Tijdens deze musical maakte hij plannen voor een solovoorstelling, die in 1964 in première ging onder de titel Een avond met Wim Sonneveld. In 1966 volgde Wim Sonneveld en Ina van Faassen en in 1971 Wim Sonneveld met Willem Nijholt & Corrie van Gorp.

Op 20 februari 1974 kreeg Wim Sonneveld in de auto een hartaanval, waarna hij werd opgenomen in een Amsterdams ziekenhuis. Na een paar weken rusten ging het aanvankelijk beter en Sonneveld vertelde dan ook in een interview aan Henk van der Meijden dat hij weer plannen had voor de toekomst. Zo wilde hij zijn memoires publiceren (onder de titel Sonneveld, mevrouw, dat zou verwijzen naar de tijd dat hij in de kruidenierszaak van zijn vader werkte) en een langspeelplaat maken met de titel Mijn hart, met daarop allerlei liedjes die over het hart gaan. Ook wilde hij in 1975 weer een programma gaan doen, omdat hij dan 40 jaar in het vak zou zijn. Een ander besluit dat hij nam was dat hij nooit meer een toupet op zou doen. Op 8 maart, de dag dat het interview in De Telegraaf werd gepubliceerd, overleed Wim Sonneveld op 56-jarige leeftijd aan een tweede hartaanval. Voor het grote publiek kwam dit als een schok, maar naasten verklaarden later dat zijn overlijden niet geheel onverwacht was. Zo was Sonneveld door een dokter al eerder geattendeerd op zijn slechte hart, maar de artsen konden niets concreets vinden. Later kreeg hij meer last; zo lag hij bij de show met Ina van Faassen al in de pauze op een stretcher.

Peugeot 106 ad
Datum van opname: 20-03-1993
Bron: Pal vhs

Expert ad
Datum van uitzending: 02-04-1999
Bron: Pal vhs

20 seconden quiz
Datum van opname: 05-04-1996
Bron: Pal vhs

Sat1 reclame blok
Datum van opname: 20-03-1993
Bron: Pal vhs

Mobelle ringtones ad
Datum van opname: 18-08-2001
Bron: Pal vhs

Villa Ferlderhof ontmoet fragment
Presentatie: Rik Felderhof
Datum van uitzending: 24-12-1998
BronL Pal vhs

Renault 19 ad german tv
Datum van opname: 20-03-1993
Bron: Pal vhs

https://en.wikipedia.org/wiki/Renault_19

Renault 19
From Wikipedia, the free encyclopedia

The Renault 19 is a small family car that was produced by the French car manufacturer Renault between 1988 and 1996. In Turkey and in Argentina, production continued until 2000. The internal development code for the 19 was X53, with the five door receiving the B53 chassis code, the three door being the C53, the Chamade the L53, and the Cabriolet the D53.

The R19 was presented in June 1988,[2] with sales in the domestic French market beginning in September 1988.[3] It was the replacement for the 9 and 11, both of which were ageing and outdated by the end of the 1980s. The R19 went on sale in right hand drive form for the British market in February 1989.

The R19 was styled by Giorgetto Giugiaro, featuring Renault's new E-type (or "Energy") 1.4 L engine and F type 1.7 L versions. Base models originally used the OHV C-type Cléon 1.2 and 1.4 L engines, depending on the market. While originally only available with an atmospheric diesel engine, a turbocharged version appeared in the beginning of 1992.[4]

Intended to be Renault's last numeric named car, the 19 ushered in a new naming policy, with the saloon versions of the 19 being known as the 19 Chamade, to distinguish them from the hatchbacks. The saloon version was launched in 1989.[2] In many markets, the Chamade badge was dropped following the facelift of 1992, with some replacing it with the "Europa" tag. In 1991, a convertible bodystyle built by Karmann was first shown; few of these were built with the Phase I design, as it was facelifted shortly afterwards.

Although the R19's exterior design (which was relatively conservative, like that of the Renault 9/11) received a muted response, it was praised for its interior comfort and handling.[citation needed]

For the fuel injected top versions, a four speed automatic transmission became available in the fall of 1990. Lesser versions still made do with four or five speed manuals, or a three speed automatic.[2] A convertible version appeared in the beginning of 1992, only available with the two most powerful engine options.[5]

In the summer of 1992, a revamped model was introduced with a substantially restyled front and rear, while LHD market versions received a new dashboard and interior — RHD models retained the original design.

With the facelift, smaller "Energy" series units gradually replaced the old pushrod items, and 1.8 litre engines appeared at the top of the lineup, where they replaced the more powerful 1.7 units (the F3N).[6] The R19 was sold in most of Europe until 1996, and was produced for South American markets in Argentina until 2000.

Turkish production lasted a little longer than in the rest of Europe, also until the year 2000. The R19's platform and running gear would continue to be used in its replacement, the first generation Renault Mégane, which lasted for seven years.

The Renault 19 was awarded the 1989 Car of the Year in Spain and Germany, 1990 Car of the Year in Ireland, and 1993 Car of the Year in Argentina.

Nissan Micra ad
Datum van opname: 14-04-1998
Bron: Pal vhs
Nissan Micra

https://en.wikipedia.org/wiki/Nissan_Micra

From Wikipedia, the free encyclopedia

The Nissan Micra (Japanese: 日産・マイクラ Nissan Maikura), known in Latin America and in most of Asia as the Nissan March (Japanese: 日産・マーチ Nissan Māchi), is a supermini[1] produced by the Japanese manufacturer Nissan since 1982.

The Nissan Micra replaced the Japanese-market Nissan Cherry. It was exclusive to Nissan Japanese dealership network Nissan Cherry Store until 1999, when the "Cherry" network was combined into Nissan Red Stage until 2003. Until Nissan began selling badge engineered superminis from other Japanese manufacturers the March was Nissan's smallest vehicle, and was not renamed and sold at other Japanese Nissan dealership networks.

The second-generation K11 was built in the UK, Japan and Taiwan. It was launched in Japan in January 1992, and released in Europe in the fourth quarter of the year. It was powered by brand new all-aluminium 1.0 L (CG10DE) and 1.3 L (CG13DE) DOHC 16-valve engines, with 55 PS (40 kW; 54 hp) and 75 PS (55 kW; 74 hp) respectively (higher outputs were claimed in Japan, according to the JIS rather than DIN/ECE rating), both with ECCS (Electronic Concentrated Control System) fuel injection. It was the second Nissan model line to be produced in the UK at the Nissan Motor Manufacturing UK (NMUK) plant, Washington Tyne and Wear.[9] A diesel version was offered with the 1.5 L PSA TUD market in Europe as Micra 1.5 D. CVT automatic transmission and Power steering was an option on some models, and the equipment list included safety features not usually available in this market segment: a toughened safety-cage and side-impact door beams were standard and pre-tensioning seat-belts and a driver's air-bag were optional. However, the Mk2 Micra scored only a modest two stars in Euro NCAP testing in 1997.[10] Airbags, antilock brakes, electric windows, central locking and air conditioning were as either standard equipment or options on some models in the Micra range.[11] The European model range consisted of 1.0L and LX, 1.3LX, SLX and Super S.[11] The car soon won the European Car of the Year award for 1993 (the first Japanese car to do so) and the Good Design Award (a Trade and Industry Design award in Japan) along with the Car of the Year Japan award in 1992. At its introduction in 1993, it won the Automotive Researchers' and Journalists' Conference Car of the Year award in Japan. Having won several awards, Nissan manufactured the V3 Award edition.

After minor changes in 1996, in 1998, six years after its launch, the Micra received a facelift which saw the whole range get power steering as standard.

There was a Cabriolet (FHK11) unveiled at the Tokyo Motor Show in 1995, but it was not sold until August 1997, with an electric top. These were produced in limited numbers for the Japanese Domestic Market (JDM) only. However, much like the Nissan Figaro, some have been imported into the UK unofficially. There was also an estate version called the March Box (WK11), which was unveiled in November 1999, with a double folding rear seat, along with an automatic transmission four-wheel drive model.

Triviant 02-04-1999

Whats in store of winkelen in stijl.
Datum van uitzending: 5-4-1996
Bron: Pal vhs

Uhhh... Vergeet je tandenborstel niet! fragment
Presentatie: Rolf Wouters
Datum van opname: 14-04-1998
Bron: Pal vhs

Motorola v3688 ad
Datum van uitzending: 02-04-1999
Bron: Pal vhs

Calgary fragment
Presentatie: Tom Egbers
Datum van uitzending: 1988
Bron: Pal vhs

Dorus in de zestiger jaren

SHOW MORE

Created 1 year, 9 months ago.

2670 videos

CategoryEntertainment

I have collecting old ads and dutch tv footage for the last 10 years.
Looking for a safe place to store material that could be lost for ever.
The dutch media has used tapes over and over again, throwing beautiful
footage away. (You can't blame them too hard, tapes where expensive)
Using old machines like Philips vcr, vcc, vhs & betamax to get things back
that where transmitted 20, 30 or 40 years ago.

Channels:
https://www.dailymotion.com/Vcr_timeMachine
https://www.youtube.com/user/mdftrasher
https://bit.tube/VcrTimeMachine
https://www.bitchute.com/channel/8qN9pDNatwKv/
https://www.youtube.com/channel/UCraJugUY2xxiniPZFWVTFpA